وب2010

كاریكاتور یا اهانت

Posted in وب 2 by mhmazidi on سپتامبر 8, 2007

بازهم يك معضل ديگر! بياييم مسئله را اول بشكافيم. در هر پيام،حداقل يك فرستنده ( كه مي‌تواند فرد يا جمع باشد) و يك گيرنده ( كه ان هم مي‌تواند فرد يا جمع باشد) وجود دارد. در اينجا يك كاريكاتوريست( يك روزنامه از كشور امريكا) مطلبي چاپ كرده كه او اسمش را كاريكاتور (هنر ) مي‌گذارد.

در سمت ديگر ، گيرنده قرار دارد.اينجا به دليل نوع پيايمي كه فرستاده شده( يك كاريكاتور) مخاطب تنها يك شخص نيست، بلكه يك اجتماع است.به دليل اين كه كاريكاتور مربوطه واضحا به نقشه جغرافيايي ايران اشارت دارد، در اينجا مي‌تواند مخاطب، تمام ساكنان ايران باشد.( هرچند ممكن است، آن كاريكاتور تنها برای خواننده غربي و بخصوص خوانندگان همان روزنامه طرح زده شده باشد، اما اكنون كه به كشور ما رسيده است، طبعا بايد قبول كرد كه تمام ايرانيان مي‌توانند اكنون خود را مخاطب فرضي آن بيانگارند.

خب! مشكل از اينجا شروع مي‌شود.در مورد گيرنده از دو حال خارج نيست: يا مي‌خواسته فقط هنرمندانه اعتراض كند يا اين كه رندانه اهانت كند.در هر دو حال مسئله اين است كه در سمت مخاطب، برداشت اكثريت مخاطبان( درست يا غلط) اين بوده كه  فرستنده پيام- چه قصد ان را  داشته چه نداشته- با اين كاريكاتور در عمل اهانت كرده است.

حالا من و ما – بعنوان كساني كه خود را مخاطب اين پيام مي‌يابيم، بايد به چند سوال جواب دهيم:

-آيا واقعا طراح كاريكاتور قصد اهانت داشت؟

-فرض كنيم داشته يا نداشته؛ در هر صورت ما احساس مي‌كنيم و معتقديم كه او به ما اهانت كرده است. وقتي يك نفر به ما اهانت كرد واكنش ما در برابر اهانت چگونه بايد باشد؟

– آيا در برابر اين اهانت، بايد اهانت كنيم؛ همانگونه كه گفته‌اند:موشك جواب موشك؟

-اگر اهانت نكنيم، پس چكار كنيم؟ فراموش كنيم؟ بي‌خيال شويم؟ يا …

-در برابر اين واقعه آيا مي‌توان متمدنانه برخورد كرد؟ اگر بخواهيم متمدانه برخورد كنيم چه كار بايد بكنيم؟ آيا گفته مولوی مصداق دارد: چون تو با بد بد كني پس فرق چيست؟ يا اينكه اين عبارت مناسب اين موقعيت نيست؟

-ببينيد: شما به من حرفی مي‌زنيد.درست يا غلط من احساس مي‌كنم كه حرف شما توهيني به من هست.من بايد در برابر اين توهين چكار كنم؟رفتار متمدنانه در اينجا چه تعريفي دارد؟ شما در حق من بدی كرديد.من مي‌خواهم به نوعی واكنش نشان دهم.بخاطر اينكه شما تصور نكنيد كه مي‌توانيد هرجور خواستيد با من رفتار كنيد.اما از آن طرف نگرانم كه عصبانيت بر من مستولی نشود و از حدود عدالت و منطق خارج نشوم.مي‌خواهم پاسخ توهين شما را بدهم اما خودم در اين راه به شما توهين نكنم. آيا راهی وجود دارد؟

– من هميشه اعتقاد دارم تصميماتي كه در هنگام عصبانيت گرفته مي‌شوند، مدتی بعد موجب پشيمانی من خواهند شد.هميشه سعي مي‌كنم مدتی از عصبانيتم بگذرد و سپس در حالی كه خشم خود را كنترل كرده‌ام تصميمي از روی بصيرت بگيرم. آيا يك جمع نيز مي‌تواند اينگونه عمل كند؟

فردريش نيچه از ان جهت محبوب‌ترين فيلسوف زندگی من است كه در سخت‌ترين لحظات زندگی ، جملاتش بيش از هر زمانی مفهوم مي يابد:

» جنون در افراد استثناست.اما در گروهها و حزبها و ملتها و دوره‌ها اصل است.»

هميشه از روزی كه دچار جنون گروهی شوم، وحشت دارم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: